
Od Złamanego Ostrza do Lodowej Królowej
Abigail Hayes · Zakończone · 203.1k słów
Wstęp
Elora Frost jest przyzwyczajona do tego, że robi za puentę. Dla swojego bogatego ojca i podłej przyrodniej siostry jest połamanym przypadkiem charytatywnym. Dla szkoły — dziwadłem w swetrach ze sklepu z używaną odzieżą. Lodowisko jest jej jedynym azylem — jedynym miejscem, w którym nie musi się ukrywać.
Wchodzi Cade Rhodes. Arogancki. Niebezpieczny. Z elity.
Pierwszego dnia w Winterbourne ten hokejowy cudotwórca doszczętnie rozwala szkolną hierarchię towarzyską — i z jakiegoś pokręconego powodu uznaje, że Elora będzie jego nowym ulubionym projektem.
Składa jej przerażającą propozycję: ma poddać się jego całkowitej kontroli przez rok jako jego udawana dziewczyna, a on sprawi, że stanie się nietykalna.
Zgadza się — bo za wolność jazdy na łyżwach zawarłaby każdy układ.
Z dnia na dzień ofiara staje się drapieżnikiem. Ci, którzy ją dręczyli, nagle są przerażeni. Jej rodzina błaga ją o przychylność.
A Cade ma się nauczyć niebezpiecznej lekcji.
Kiedy ubierasz łyżwiarkę figurową w zbroję i dajesz jej moc, by mogła się bronić... ona nie tylko przetrwa.
Ona zwycięża. A udawane uczucia, które zaczynają między nimi kiełkować, mogą się okazać najniebezpieczniejszą bitwą ze wszystkich.
Rozdział 1
Ostrze przecięło lód z dźwiękiem przypominającym darcie jedwabiu.
Docisnęłam mocniej, szybciej, pozwalając, by porwała mnie Zima Vivaldiego — nie ta ładna, ugrzeczniona wersja puszczana w galeriach handlowych, tylko surowe nagranie, które trenerka Marina wygrzebała gdzieś z archiwum: pełne gwałtownych smyczków i furii. Taka muzyka, która rozumiała, czym naprawdę jest zima: piękna i bezlitosna w równym stopniu.
Trzysta sześćdziesiąt. Lądowanie. Przejście. Kolejny obrót, ten ciaśniejszy, ostrzejszy; siła odśrodkowa szarpała każdym mięśniem w moim centrum, a świat rozmazywał się w smugi srebra i cienia. O tej porze Brookline Elite Athletic Club rozpościerał się wokół mnie pusty: wypolerowane drewno i okna od podłogi do sufitu, w których moja sylwetka odbijała się potrójnie. Wolałam tak — bez dzieciaków z funduszami powierniczymi udających, że zależy im na sporcie, bez salonowych lwic wykorzystujących obiekt jako pretekst do nawiązywania kontaktów. Tylko ja, lód i muzyka, która sprawiała, że krew mi śpiewała.
Włosy smagnęły mnie po karku, gdy wychodziłam z obrotu; ciasny kucyk, który z wojskową precyzją związałam, trzymał się bez zarzutu. Lata temu nauczyłam się, że rozpuszczone włosy to ryzyko — mogą zasłonić widok albo zahaczyć o ostrze podczas skoku. Wszystko w moim wyglądzie na lodzie było obliczone na funkcję: przydymiony cień do powiek, który czynił moje spojrzenie dość ostrym, by ciąć, srebrna sukienka startowa, łapiąca światło bez ograniczania ruchów, sposób, w jaki nauczyłam się trzymać kręgosłup tak, jakby był wykuty ze stali, a nie z wapnia i szpiku.
Muzyka spiętrzyła się ku kulminacji. Nabierałam prędkości, mięśnie zwijały się jak sprężyny, i wyskoczyłam w kombinację, której dopracowanie zajęło mi osiem miesięcy — potrójny lutz w podwójny toe loop, sekwencję, która oddziela zawodniczki regionalne od tych walczących o krajową czołówkę. Przez trzy sekundy istniałam w czystym locie; grawitacja była chwilowo kwestią negocjacji, a ciało pamiętało to, co umysł wbił w nie tysiącami powtórzeń.
Wylądowałam czysto.
Uderzenie zabrzmiało w kościach jak coś, co smakowało usprawiedliwieniem — jak dowód, że te treningi o czwartej nad ranem, oparzenia od lodu i naciągnięte mięśnie coś znaczyły. Prawie to słyszałam: ryk tłumu, którego jeszcze nie było, głos spikera ogłaszającego moje nazwisko na U.S. Nationals, list stypendialny z Delaware na sztywnym papierze firmowym uczelni, oferujący pełne czesne i dostęp do ośrodka treningowego Fred Rust.
Jeszcze jeden rok. Jeszcze jeden idealny sezon. Potem będę wolna.
Przeszłam do finałowej sekwencji, pozwalając, by ramiona popłynęły przez choreografię, którą Marina ułożyła tak, by pokazać elastyczność, nie poświęcając agresywnej ostrości definiującej mój styl. Muzyka domagała się sprzeczności — przemocy i gracji, zimowego okrucieństwa owiniętego w krystaliczne piękno — a ja spędziłam lata, ucząc się ucieleśniać dokładnie to. Moje odbicie w oknach poruszało się jak płynna rtęć; każdą pozycję utrzymywałam tylko na tyle długo, by zdążyła wybrzmieć, nim rozpłynęła się w następną.
Gdy ostatnie nuty przygasły, weszłam w pozę końcową: jedna noga wyciągnięta za mną w idealnym arabesque, ramiona odrzucone do tyłu jak skrzydła, głowa uniesiona, jakbym wyzywała niewidzialnych sędziów, żeby znaleźli skazę. Utrzymałam ją przez trzy uderzenia dłużej niż trwała muzyka, czując, jak serce wali mi o żebra, po czym wyprostowałam się i wykonałam ukłon, który ćwiczyłam tak długo, aż wyglądał na bezwysiłkowy.
Cisza, która nadeszła, była cięższa niż brawa.
Pojechałam w stronę bandy, już w myślach katalogując błędy — lekkie zachwianie przy lądowaniu mojego drugiego potrójnego, przejście, które zajęło o pół sekundy za długo, wyciągnięcie, które nie doszło do kąta, jakiego chciałam. Perfekcja była ruchomym celem, zawsze tuż poza zasięgiem, a ja nauczyłam się gonić ją z jednowymiarowym skupieniem kogoś, kto nie ma innych opcji.
Marina czekała na mnie przy bramce, a na jej pooranej zmarszczkami twarzy pojawił się uśmiech, który naprawdę sięgał oczu. Była jedyną trenerką w tym klubie, która patrzyła na mnie i widziała sportsmenkę, a nie projekt, i pewnie dlatego mój ojciec płacił jej dwa razy więcej niż wynosiła normalna stawka.
— Elora — powiedziała, a jej rosyjski akcent łagodził ostre krawędzie mojego imienia. — Pięknie. Naprawdę pięknie. Z każdą sesją twoja artyzja jest coraz lepsza — nie tylko wykonujesz już elementy, ty je odgrywasz. Zaufaj mi, kochanie, na tym poziomie jedyną osobą, która może cię zatrzymać, jesteś ty sama.
Poczułam, jak w piersi rozwija się coś ciepłego, niebezpiecznego i niemile widzianego. Marina była czymś najbliższym bezwarunkowej aprobacie, jaką znałam, a nauczyłam się nie ufać rzeczom, które wydawały się bezwarunkowe. Wszystko miało jakieś haczyki, niewidzialne, dopóki nie próbowało się poruszyć swobodnie.
— Dziękuję, trenerko — powiedziałam neutralnym tonem, schodząc z lodu, podczas gdy moje nogi przystosowywały się do nagłej stabilności twardego podłoża. — Ale zauważyłam kilka błędów technicznych w trzeciej sekwencji. Mogłybyśmy przejrzeć nagranie? Myślę, że kąt wejścia w kombinację był nieprawidłowy przynajmniej o—
— Później. — Wyraz twarzy Mariny się zmienił i przemknęło przez niego coś na kształt współczucia. — Twoi rodzice tu są. Nigdy wcześniej nie widziałam, żeby przyszli na trening, więc poświęć im trochę czasu.
Ścisnęła mnie raz za ramię, po czym odeszła, i tak po prostu całe ciepło wyparowało.
Odwróciłam się i zobaczyłam ojca, który szedł w moją stronę, a tuż za nim jego drugą żonę, Victorię; oboje wyglądali absurdalnie nie na miejscu na tle użytkowego krajobrazu klubu sportowego. Ojciec ubrał się na tę okazję na luzie — o ile kaszmirowy sweter Brioni i włoskie skórzane mokasyny można nazwać strojem na luzie — podczas gdy Victoria miała na sobie tyle Cartiera, że wystarczyłoby na opłacenie semestru czesnego. Poruszali się po tej przestrzeni jak turyści w obcym kraju, zafascynowani tubylcami i jednocześnie lekko nieswoi.
Ojciec dotarł do mnie pierwszy i położył mi dłoń na głowie z tym rodzajem zaborczej czułości, który zwykle rezerwował dla swojego zabytkowego Mercedesa. Ten gest przyprawił mnie o dreszcz obrzydzenia, ale nauczyłam się nieruchomieć przy gorszych rzeczach.
— Naprawdę imponujące, Elora — powiedział, uśmiechając się w sposób starannie wyliczony, by wyrażać ojcowskie ciepło, podczas gdy jego oczy oceniały mnie jak kwartalny raport zysków. — Słyszałem, że zajęłaś pierwsze miejsce w regionalnych kwalifikacjach Nowej Anglii. Spory postęp w porównaniu z poprzednim sezonem. Wszystkie te lata inwestycji wreszcie zaczynają przynosić zyski.
Inwestycji. Nie treningu. Nie ćwiczeń. Inwestycji.
Victoria przysunęła się bliżej, a na jej twarzy zagościł wyraz, który mógłby uchodzić za matczyną dumę, gdyby nie przyjrzeć się zbyt dokładnie zazdrości wyostrzającej jej spojrzenie. — Och, nie miałam pojęcia, że jesteś aż tak utalentowana, Elora! Poruszasz się po lodzie, jakbyś się do tego urodziła — jakby to był twój naturalny żywioł. — Odwróciła się do mojego ojca i roześmiała śmiechem brzmiącym jak tłuczone szkło. — To do niej pasuje idealnie. Jakby wasze nazwisko było prorocze. Frost, doprawdy.
Uśmiech mojego ojca się poszerzył i rozpoznałam ten wyraz twarzy, który oznaczał, że zaraz powie coś, co sam uznaje za wyjątkowo błyskotliwe. — Wiesz, jeśli utrzyma ten kurs — jeszcze kilka głośnych zwycięstw, trochę medialnego rozgłosu — moglibyśmy zacząć przedstawiać ją na odpowiednich wydarzeniach towarzyskich. Łyżwiarka figurowa z krajowego rankingu, o artystycznej wrażliwości i nazwisku Frost? Byłaby nie lada atutem na zbiórkach charytatywnych, galach. Za rok czy dwa mogłaby stać się świetną partią. Syn państwa Vandermeer zaczyna Harvard przyszłej jesieni, a jego matka wspominała—
— Nie dlatego jeżdżę na łyżwach.
Ostatnie Rozdziały
#222 Rozdział 222
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#221 Rozdział 221
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#220 Rozdział 220
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#219 Rozdział 219
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#218 Rozdział 218
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#217 Rozdział 217
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#216 Rozdział 216
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#215 Rozdział 215
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#214 Rozdział 214
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026#213 Rozdział 213
Ostatnia Aktualizacja: 8/7/2026
Może Ci się spodobać 😍
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
Gdzie lód się załamuje
Charlotte i Charlie „przesunęli się” raz, lata temu, i nigdy nie zrozumieli, co to właściwie znaczyło. Nie mieli watahy, żadnego prowadzenia ani ochrony. Tylko dwoje bliźniaków kurczowo trzymających się siebie i udających, że ten głos w ich głowach to stres, wyobraźnia albo samotność. A potem przeprowadzają się do Wellington.
Blake Atlas wyczuwa swoją wybrankę w chwili, gdy Charlotte przyjeżdża. Więź uderza mocno i nie do pomylenia, ale Charlotte jej nie rozpoznaje. Nie rozumie, czemu jej klatka piersiowa wciąż ciągnie ją w stronę jedynego chłopaka, którego absolutnie nie może sobie pozwolić pragnąć. Blake jest nowym kapitanem hokejowym Charliego. Szansą Charliego na to, żeby wreszcie coś z tego wyszło. Charlie stawia sprawę jasno: jego siostra jest nietykalna, a Blake próbuje postąpić jak trzeba — ale tajemnice nie zostają zakopane na zawsze. Wyrzutki krążą na obrzeżach miasta. Lód pęka. Więź się zaciska. A potem budzi się rzadki biały wilk Charlotte — coś, co czyni ją potężną, i jednocześnie sprawia, że staje się celem.
Shanti potrzebuje Shakti. (Pokój potrzebuje siły.)
Gdzie lód się załamuje to młodzieżowy paranormalny romans typu slow burn, pełen przeznaczonych sobie partnerów, opiekuńczej energii alfy, zaciekłej lojalności rodzeństwa, więzi odnalezionej rodziny-watahy, motywu hurt/comfort i cichego, bolesnego napięcia, które długo nie puszcza. To historia o pierwszym poczuciu przynależności, o uczeniu się, że można pozwolić innym o siebie dbać, i o tym, co się dzieje, kiedy dziewczyna, która zawsze trzymała wszystkich na powierzchni, wreszcie opada z sił — i ktoś ją łapie.
Skrępowana (Seria Lordów)
Myślałam, że Alekos, Reyes i Stefan będą moim wybawieniem, ale szybko pokazali mi, że są jak każdy inny Lord—okrutni, brutalni i bez serca.
Mój ojciec miał rację w jednej kwestii—Lordowie niszczą wszystko, czego się dotkną. Czy przetrwam tych demonów? Moja wolność zależy od tego.
Muszę wytrzymać wszystko, co Alekos, Reyes i Stefan mi zgotują, aż uda mi się uciec z tego dzikiego miasta.
Dopiero wtedy będę naprawdę wolna. A może nie?
Seria Lordów:
Księga 1 - Skuta
Księga 2 - Kupiona
Księga 3 - Uwięziona
Księga 4 - Uwolniona
Niezłomna Przysięga
Accardi
Jej kolana się ugięły i gdyby nie jego uchwyt na jej biodrze, upadłaby. Wsunął swoje kolano między jej uda jako dodatkowe wsparcie, na wypadek gdyby potrzebował rąk gdzie indziej.
"Czego chcesz?" zapytała.
Jego usta musnęły jej szyję, a ona jęknęła, gdy przyjemność, którą przyniosły jego usta, rozlała się między jej nogami.
"Twojego imienia," wyszeptał. "Twojego prawdziwego imienia."
"Dlaczego to takie ważne?" zapytała, po raz pierwszy ujawniając, że jego przypuszczenie było trafne.
Zaśmiał się cicho przy jej obojczyku. "Żebym wiedział, jakie imię wykrzyczeć, gdy znów w ciebie wejdę."
Genevieve przegrywa zakład, na którego spłatę nie może sobie pozwolić. W ramach kompromisu zgadza się przekonać dowolnego mężczyznę, którego wybierze jej przeciwnik, aby poszedł z nią do domu tej nocy. Nie zdaje sobie sprawy, że mężczyzna, którego wskaże przyjaciółka jej siostry, siedzący samotnie przy barze, nie zadowoli się tylko jedną nocą z nią. Nie, Matteo Accardi, Don jednej z największych gangów w Nowym Jorku, nie robi jednonocnych przygód. Nie z nią.
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
Zimna Żona, Ukryte Dziecko
Lekceważona, niekochana, w końcu uciekłam — zabierając dziecko, o którym on nawet nie miał pojęcia.
Myślałam, że o mnie zapomni.
A tymczasem ledwie wyszłam za próg, bezwzględny prezes kompletnie postradał zmysły… i ruszył na polowanie, żeby mnie odnaleźć.
Mój Dominujący Szef
Pan Sutton i ja mieliśmy tylko zawodową relację. On mną rządzi, a ja słucham. Ale wszystko to ma się zmienić. Potrzebuje partnerki na rodzinne wesele i wybrał mnie jako swoją ofiarę. Mogłam i powinnam była odmówić, ale co innego mogłam zrobić, gdy zagroził mojej pracy?
Zgoda na tę jedną przysługę zmieniła całe moje życie. Spędzaliśmy więcej czasu razem poza pracą, co zmieniło naszą relację. Widzę go w innym świetle, a on widzi mnie w innym.
Wiem, że to źle angażować się z szefem. Próbuję z tym walczyć, ale przegrywam. To tylko seks. Co złego może się stać? Nie mogłam się bardziej mylić, bo to, co zaczyna się jako tylko seks, zmienia kierunek w sposób, którego nigdy bym nie przewidziała.
Mój szef nie jest dominujący tylko w pracy, ale we wszystkich aspektach swojego życia. Słyszałam o relacjach Dom/sub, ale nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Gdy między mną a panem Suttonem robi się gorąco, zostaję poproszona, by stać się jego uległą. Jak można stać się kimś takim bez doświadczenia czy chęci? To będzie wyzwanie dla nas obojga, bo nie radzę sobie dobrze, gdy ktoś mówi mi, co mam robić poza pracą.
Nigdy nie spodziewałam się, że coś, o czym nic nie wiedziałam, otworzy przede mną zupełnie nowy, niesamowity świat.
Moja Oznaczona Luna
„Tak.”
Wypuszcza powietrze, podnosi rękę i ponownie uderza mnie w nagi tyłek... mocniej niż wcześniej. Dyszę pod wpływem uderzenia. Boli, ale jest to takie gorące i seksowne.
„Zrobisz to ponownie?”
„Nie.”
„Nie, co?”
„Nie, Panie.”
„Dobra dziewczynka,” przybliża swoje usta, by pocałować moje pośladki, jednocześnie delikatnie je głaszcząc.
„Teraz cię przelecę,” sadza mnie na swoich kolanach w pozycji okrakiem. Nasze spojrzenia się krzyżują. Jego długie palce znajdują drogę do mojego wejścia i wślizgują się do środka.
„Jesteś mokra dla mnie, maleńka,” mówi z zadowoleniem. Rusza palcami w tę i z powrotem, sprawiając, że jęczę z rozkoszy.
„Hmm,” Ale nagle, jego palce znikają. Krzyczę, gdy moje ciało tęskni za jego dotykiem. Zmienia naszą pozycję w sekundę, tak że jestem pod nim. Oddycham płytko, a moje zmysły są rozproszone, oczekując jego twardości we mnie. Uczucie jest niesamowite.
„Proszę,” błagam. Chcę go. Potrzebuję tego tak bardzo.
„Więc jak chcesz dojść, maleńka?” szepcze.
O, bogini!
Życie Apphii jest ciężkie, od złego traktowania przez członków jej stada, po brutalne odrzucenie przez jej partnera. Jest sama. Pobita w surową noc, spotyka swojego drugiego szansowego partnera, potężnego, niebezpiecznego Lykańskiego Alfę, i cóż, czeka ją jazda życia. Jednak wszystko się komplikuje, gdy odkrywa, że nie jest zwykłym wilkiem. Dręczona zagrożeniem dla swojego życia, Apphia nie ma wyboru, musi stawić czoła swoim lękom. Czy Apphia będzie w stanie pokonać zło, które zagraża jej życiu i w końcu będzie szczęśliwa ze swoim partnerem? Śledź, aby dowiedzieć się więcej.
Ostrzeżenie: Treści dla dorosłych
Od Przyjaciela Do Narzeczonego
Savannah Hart myślała, że przestała kochać Deana Archera – dopóki jej siostra, Chloe, nie ogłosiła, że wychodzi za niego. Za tego samego mężczyznę, którego Savannah nigdy nie przestała kochać. Mężczyznę, który złamał jej serce… i teraz należy do jej siostry.
Tydzień weselny w New Hope. Jeden dwór pełen gości. I bardzo zgorzkniała druhna.
Aby to przetrwać, Savannah przyprowadza na wesele swojego przystojnego, schludnego najlepszego przyjaciela, Romana Blackwooda. Jedynego mężczyznę, który zawsze ją wspierał. On jest jej coś winien, a udawanie jej narzeczonego? Żaden problem.
Dopóki fałszywe pocałunki nie zaczynają wydawać się prawdziwe.
Teraz Savannah jest rozdarta między kontynuowaniem udawania… a ryzykowaniem wszystkiego dla jedynego mężczyzny, w którym nigdy nie miała się zakochać.
CEO Nad Moim Biurkiem
„Wiem, że tak.”
„A co, jeśli nie chce takiej ochrony?”
„Będzie chciała” — odpowiadam, a mój głos nieznacznie cichnie. „Bo potrzebuje faceta, który potrafi dać jej cały świat.”
„A jeśli świat stanie w ogniu?”
Moja dłoń odruchowo zaciska się mocniej na talii Violet.
„To zbuduję jej nowy” — mówię. „Nawet jeśli będę musiał sam spalić ten stary do gołej ziemi.”
Nie pracuję dla Rowana Ashcrofta.
Pracuję pod nim.
Z mojego biurka decyduję, kto dostaje przepustkę do najbardziej bezwzględnego prezesa w mieście, a kto nawet nie przechodzi przez recepcję i odbija się od ochrony jak od ściany. Ogarniając wszystko, trzymam w ryzach jego kalendarz, jego milczenie i jego wrogów. Pilnuję, żeby jego świat chodził jak w zegarku, podczas gdy mój po cichu się sypie: zaległe rachunki piętrzą się na kuchennym blacie, matka jest zamknięta na odwyku, a brat zniknął bez słowa, nawet bez głupiego „trzymaj się”.
Rowan Ashcroft to władza opakowana w idealnie skrojony garnitur.
Zimny. Nietykalny. Bez litości.
On nie flirtuje. On się nie uśmiecha. On nie widzi ludzi — tylko ich przydatność.
I przez długi czas ja też byłam po prostu przydatna.
Aż zaczął się przyglądać.
Na początku ta zmiana w jego uwadze jest ledwie zauważalna. Pauza o sekundę za długa. Spojrzenie, które zostaje. Polecenia, które zamiast odsuwać mnie na bok, ściągają coraz bliżej. Mężczyzna stojący nad moim biurkiem zaczyna kontrolować coś więcej niż mój grafik — i dociera do mnie za późno, że bycie zauważoną przez Rowana Ashcrofta jest o wiele bardziej niebezpieczne niż bycie ignorowaną.
Bo tacy faceci nie łakną czułości.
Oni łakną posiadania.
To miała być praca.
Nie sprawdzian moich granic.
Nie powolne, metodyczne osuwanie się w jego władzę.
Ale jeśli Rowan Ashcroft uzna, że moje miejsce jest pod jego biurkiem, to trudno.
Przetrwanie ma swoją cenę, a rachunki mają to gdzieś, jak je opłacę.
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.












