Rozdział 198

Korytarz szpitalny ciągnął się przede mną jak wypolerowane lodowisko — świeżo nawoskowana posadzka lśniła pod jarzeniówkami, które o 2:30 w nocy nie miały żadnego prawa świecić aż tak jasno. Moje sneakersy nie łapały w ogóle przyczepności. Nieważne. Nie mogło być ważne.

Parłam mocniej, nogi piekły,...