Rozdział 41

Elora

W tym całym chaosie usłyszałam, jak głos Miry wybija się ponad resztę — czysty i radosny. Klaskała jak szalona, z twarzą rozciągniętą w uśmiechu tak szerokim, że pewnie aż bolało. Potem sięgnęła do kieszeni, wyciągnęła gruby plik banknotów i zamachała nim nad głową.

— Boże, Elora! — zawołała...