Rozdział 107

Perspektywa Luciena

Plecy wciąż wyły mi z bólu po każdym razie, jaki na mnie spadł. Rany goiły się w żółwim tempie, a każdy ruch puszczał przez ciało żywy ogień. Nawet oddychanie było mordęgą.

Kiedy wszedłem przez drzwi naszej posiadłości, wykończony i połamany jak po bójce pod remizą, chciałe...