Rozdział 108

Punkt widzenia Luciena

Cisza ciągnęła się w nieskończoność — ciężka, duszna, jakby ktoś położył na piersi kamień.

— Tak — powiedział w końcu. Słowo było ciche, a jednak uderzyło jak obuchem.

— Ojcze… — wtrąciłem szybko, głosem ledwie wyższym od szeptu.

Ale on nawet na mnie nie spojrzał. Wpat...