Rozdział 32

Perspektywa Raveny

W tamtej chwili po prostu stałam jak wryta, mając cichą nadzieję, że powie coś jeszcze. I jednocześnie modląc się w duchu, żeby jednak nie powiedział nic więcej.

A potem jego głos wrócił, gładki jak aksamit.

— Mam nadzieję, że Lucien stanie przy tobie, kiedy wyruszymy.

I ...