Rozdział 47

Perspektywa Astrid

Ledwo zbliżyliśmy się do naszego namiotu, złość w klatce piersiowej aż wykipiała. Nie czekałam ani chwili — odwróciłam się do Luciena.

— To jakiś żart — syknęłam. — Widziałeś, co się tam właśnie odwaliło? Widziałeś, jak jej dał dowództwo? Jakby sobie na to zasłużyła?

Lucien...