Rozdział 123

To była Martina.

Jej głos był łagodny, a jednak stanowczy — i w jednej chwili zdjął z powietrza napięcie, jakby ktoś uchylił okno po dusznym dniu. Kiedy podeszła bliżej, Adrian od razu spuścił głowę; w jego oczach mignęło poczucie winy.

Inni też odwrócili się w tamtą stronę, czując, że sytuacja mo...