Rozdział 217

To była w zasadzie jawna groźba.

Uśmiech Heleny zesztywniał. Opuściła głowę. „Tak, babciu. Rozumiem. Nie przyniosę wstydu rodzinie Quinnów.”

W tej samej chwili z zewnątrz dobiegł odgłos kroków.

Adrian wrócił.

Oczy Heleny rozbłysły. Natychmiast podniosła wzrok, a na jej twarzy rozlał się słodki u...