Rozdział 289

Oliver to zobaczył i osunął się na podłogę, jakby jego kości się rozpuściły.

Dwóch funkcjonariuszy ruszyło, żeby go podnieść. Nagle ożył, rzucił się do kostki Alice i wrzeszczał:

— Alice, Alice, na Boga, jestem twoim wujkiem. Ratuj mnie. Proszę.

Przez te wszystkie lata — wszystko, co robiłem, był...