Rozdział 64

Helena weszła na scenę i, pod czujnym spojrzeniem wszystkich, podeszła do Katriny, po czym delikatnie uniosła jej twarz.

– Katy… – Głos uwiązł jej w gardle, drżał dokładnie tyle, ile trzeba: ani za mało, ani za dużo, z domieszką skruchy. – Wiem, że zawaliłam. Byłam dziecinna… Palnęłam tyle rzeczy, ...