Rozdział 102

Elara

Rysowałam trzy godziny bez przerwy. Dłoń miałam skurczoną. Plecy bolały od ciągłego pochylania się nad sztalugą. Pył z węgla oblepił mi palce, ubranie, twarz. Pot ściekał mi po plecach, chociaż poranek był chłodny.

Ale się nie zatrzymywałam.

Jakaś mama chciała portret dwójki swoich dzieci. ...