Rozdział 111

Elara

Wyszłam z kawiarni jak na autopilocie, otępiała, z rękami trzęsącymi się tak bardzo, że musiałam wcisnąć je głęboko w kieszenie płaszcza. Zimne listopadowe powietrze uderzyło mnie w twarz, ale prawie go nie czułam. W głowie miałam tylko jedno: jaka ja byłam głupia. Jak mogłam zapomnieć o Nagr...