Rozdział 135

Elara

Przez ostatnie pół godziny przestałam myśleć. Ręka sama się ruszała. Zapasowe pędzle były okropne – za twarde, za krótkie – ale nie miałam już siły z nimi walczyć. Namalowałam rozbite okno, szkło zawieszone w momencie pęknięcia. Część odłamków była ciemna. Inne łapały światło. W największym k...