Rozdział 156

Elara

Pierwsze, co do mnie dotarło, to światło – ostre, szpitalne, tak nieludzko białe, że kłuło pod powiekami, zanim w ogóle je uniosłam. Rzęsy miałam ciężkie, jakby oblepione czymś, czego nie umiałam nazwać, a kiedy w końcu zdołałam je rozkleić, świetlówki przywaliły mi prosto w oczy, zmuszając m...