Rozdział 184

Elara

Tak mi się trzęsła ręka, że o mało nie upuściłam telefonu. Ciężar tego, co mi właśnie dał, przygniatał mnie, wręcz przerażał. To nie był tylko gest. To była kompletna, totalna bezbronność, taka, która mogła go zniszczyć, gdybym zdecydowała się to wykorzystać.

– Julian, ja nie mogę… to za duż...