Rozdział 32

Elara

Staliśmy w korytarzu przed pokojem Victorii. Jego dłoń wciąż ściskała mój nadgarstek jak kajdanki, a cisza między nami rozciągała się coraz dalej — gęsta od niewypowiedzianych słów, połkniętych oskarżeń, przepaści, która była tu od zawsze, tylko ja byłam zbyt ślepa, żeby ją zobaczyć.

— Czemu...