Rozdział 93

Elara

Mamá otworzyła usta, żeby zaprotestować, ale odciągnęłam ją delikatnie za ramię.

– Nic się nie stało, mamo – powiedziałam. Głos miałam już spokojny, twardszy. – Pojawię się.

Wzięłam wezwanie z jego ręki, nasze palce nawet się nie musnęły.

Julian patrzył na mnie dłuższą chwilę. W jego oczac...