Rozdział 107

Wracam myślami do tamtego wieczoru, kiedy z Arivenem upiliśmy się na amen, podczas gdy jego usta dalej poruszają się na moich i ciche jęki wyrywają się z naszych gardeł. Wtedy zwierzaliśmy się sobie z najgłębszych ran. Opowiadałam mu o swoim odrzuceniu, o tym, jak nie mogłam się doczekać, aż więź mi...