Rozdział 144

„Jego rany są brudne i trzeba je oczyścić, żeby mogły się zagoić. On mi ufa, a ja ufam jemu” — stwierdzam.

Zapada cisza. Czekam, aż mój uparty jak osioł wujek przerzuca wzrok między wyrzutkiem a mną, aż w końcu wzdycha i odsuwa się o krok.

— Dobra. Ale niech siedzi w pokoju gościnnym na dole. A ja...