Rozdział 159

Trzy szybkie puknięcia, a po nich jedno długie, mówią mi, że moi z watahy są gotowi. Przez więź daję im sygnał, żeby weszli i uważali, by nikt ich nie zauważył. Wilczyce już mają zrobione włosy i makijaż, na twarzach maski. Krzywią się, kiedy mnie widzą — ja dalej z rozczochranymi włosami i „gołą” t...