Rozdział 162

— Pasuje mi, Aleksandrze. Ale jeśli ja wygram, twoi poplecznicy pójdą pod topór.

Kiwam głową na zgodę i patrzę, jak Aleksander bez cienia wahania przechodzi w wilczą postać, ruszając na mnie z głośnym, gardłowym warkotem. Przewracam oczami, w ostatniej chwili robię unik, żeby jego pazury nie rozora...