Rozdział 20

– Czyli mężczyzna, którego uratowałam, jest Alfą – szepczę, jeszcze raz ogarniając wzrokiem jego sylwetkę. Jego ciemne oczy wpatrują się w drzewo po prawej, więc też tam spoglądam i dopiero wtedy uświadamiam sobie, że mój nóż do rzucania wciąż tkwi wbity w pień. Co za kretynka ze mnie, że o nim zapo...