Rozdział 31

Milczę, kiedy wspina się po schodach – mnie ma w ramionach, a pudełko z sernikiem ja ściskam w swoich. Członkowie watahy zerkają na nas rozbawieni, posyłają nam uśmiechy, a mnie aż pali w policzki ze wstydu. Jeszcze nigdy nie byłam tak wdzięczna za bezpieczną przystań jego gabinetu, gdy za naszymi p...