Rozdział 92

Droga do watahy potrzebującej pomocy mija gładko jak po maśle; jedyne opóźnienie łapiemy w trzecim hotelu, kiedy palący ból wywołany tym, że mój rzekomy partner pieprzy jakąś sukę‑wilkę, unieruchamia mnie na cały dzień. Czułam, jakby setki noży zostawiały na mojej skórze drobne odłamki, a tortura te...