Rozdział 62 0062

Nie wiem, jak długo siedzę w tym powozie z Zane’em w ramionach. Po niebie zaczęła już rozlewać się słaba, żółtawa poświata, cichy znak, że świta. Nocna ciemność powoli blednie, ustępując miejsca nowemu dniu. Przez całą drogę mam szeroko otwarte oczy, niezdolna odpocząć choćby przez sekundę. Mój umys...