Rozdział 105

POV Bryana

　　Czułem, jak moja cierpliwość pęka jak cienka nitka naciągnięta do granic. W sekundzie, gdy powiedzieli mi, że Irene wypuścili, ruszyłem na nią jak burza, nawet się nie zastanawiając, kto patrzy. Dłoń trafiła w jej twarz — twardy, ostry policzek aż zadźwięczał echem głośniej, niż plano...