Rozdział 121

Perspektywa Irene

　　Stałam przy trumnie, a moje palce muskały wypolerowane drewno, jakby mój dotyk mógł się przez nie przesiąknąć i dosięgnąć jego — mojego ojca, mojego Alfy, jedynego stałego filaru, jakiego kiedykolwiek znałam. Świece ledwo migotały, cienie tańczyły po rzeźbionych znakach na wieku...