Rozdział 139

Z perspektywy Enza

Odchyliłem się na krześle, a w pokoju panował półmrok — jedynie lampka na moim biurku rzucała żółtawe światło. Dokumenty leżały rozłożone przede mną, ale wcale ich nie widziałem. Myślami byłem już gdzie indziej, jakby ktoś ciągnął mnie za kark w stronę planów, które układałem...