Rozdział 143

Punkt widzenia Atlasa

Ledwo świt się na dobre rozkręcił, a ja już byłem na nogach, krocząc korytarzami domu watahy z ostrą, nieustępliwą determinacją. W głowie miałem jeszcze mgłę — poprzedniej nocy prawie nie zmrużyłem oka — ale to napięcie, które paliło mnie pod mostkiem, mówiło jasno: lepiej...