Rozdział 157

Perspektywa Enza

Ledwo zdążyłem zrzucić buty, a Kael wparował do mojego pokoju jak do siebie, z szerokim, bezczelnym uśmiechem przyklejonym do twarzy. Oparł się nonszalancko o framugę, ze skrzyżowanymi rękami, jakby był u siebie, a w oczach tańczył mu ten jego wieczny, zaczepny ogień.

– No proszę,...