Rozdział 167

Z perspektywy Lisy

Kiedy dotarłam pod mieszkanie Fiony, przysięgam, nogi miałam jak z waty i prawie się pode mną ugięły. Przez całą drogę wmawiałam sobie, że będę twarda, że nic nie wypisze mi się na twarzy, że po prostu usiądę, może nawet się uśmiechnę, poudaję, że wszystko gra, dopóki nie wym...