Rozdział 189

Perspektywa Lisy

　　Opadłam na krzesło naprzeciwko jego łóżka, a dystans między nami był jak krucha tarcza — niby coś daje, a wystarczy dmuchnąć i pęknie. „Nie wiem, jak to zrobić” — przyznałam cicho. — „Nie wiem, jak to wszystko udźwignąć. Czuję, że się rozsypię, jeśli pozwolę sobie… poczuć wszyst...