Rozdział 25

Z perspektywy Irene

Wypadłam z packhouse’u jak burza, a obcasy z każdym wściekłym krokiem wbijające się w żwir brzmiały jak strzały. Twarz mnie paliła — nie ze wstydu, tylko z czystej furii. Jak on śmiał odezwać się do mnie w taki sposób? Przy niej. Przy tej brudnej, nisko postawionej, śmierdzą...