Rozdział 36

POV Lisy

Posłałam jej uśmiech, który miał brzmieć przekonująco.

– Znam drogę. I obiecuję, że tym razem nie zemdleję teatralnie przy ludziach.

Zaśmiała się cicho, ale w oczach dalej miała niepokój.

– Dobra. Ale idź powoli. Jak tylko coś będzie nie tak, wracasz od razu albo do kogoś dzwonisz...