Rozdział 123 123

Przez parę sekund napiera na mój uścisk, wciąż szamocząc się w zaroślach własnego koszmaru. Muszę powtarzać mu w kółko, aż w końcu mruga, strząsa z oczu sen i skupia na mnie wzrok.

„R-Ruslan?” Głos mu się łamie ze strachu, ale jest w nim też jakaś ulga, pomieszana, niepewna. „P-p-przepraszam” to dr...