Rozdział 154 154

Ale wtedy ten stary, wiszący na ścianie zegar z wahadłem wybija pełną godzinę, a sen wcale się nie kończy. Więc robię jedyną sensowną rzecz, jaką w takiej sytuacji można zrobić: rzucam mu się w ramiona, łapię jego twarz w dłonie i przyciągam do siebie, żeby wlepić mu taki pocałunek, że aż w pięty pó...