Rozdział 180 180

Wpatrując się we mnie spode łba, Adrik powoli opuszcza broń. Ktoś woła moje imię — jedna z dziewczyn — ale nie mam odwagi choćby na sekundę oderwać wzroku od Adriku.

– Emma – mówię, nawet na nią nie patrząc. – Zasłoń dziewczynom oczy.

Słyszę, jak im szepcze. Ciche, pilne słowa, których nie potrafi...