Rozdział 47 47

„Tak, panie Orłow?” pytam niewinnie.

Te bursztynowe oczy przypalają mi twarz, ale nie mam zamiaru spuścić wzroku. Jeśli chce mi odmówić, przyjmę to jak dorosła kobieta, z choćby cieniem godności.

Jego szczęka się zaciska, a palce mocniej splatają się z moimi. „To nie jest dobry pomysł.”

Moje rozc...