Rozdział 67 67

Parska śmieje się pod nosem. „Dam ci szansę, żebyś to rozkminiła, kiedy będziemy tańczyć”.

Wpatruję się w dłoń, którą mi podaje. „Nie wiem. Chyba lubię mój cichy, mały stołek w kącie”.

„Oj, przestań. Jesteś stanowczo zbyt śliczna, żeby siedzieć tu sama jak palec”.

Zerkam ponad parkietem i łapię w...