Rozdział 124

POV Cezara

W kuchni panowała aż bolesna cisza — przerywana tylko teatralnymi westchnieniami Heleny, które punktowały każde jej żałosne dziobnięcie w tę smutną parodię śniadania.

Ledwie tknąłem kawę.

Myślami w ogóle mnie tu nie było — byłem tam, przy Sylvii. Która drugi wieczór z rzędu nie wró...