Rozdział 13

POV Sylvii

Cezar zatrzymał się na ułamek sekundy. A potem… uśmiechnął się. Nie szeroko, nie zadziornie — tylko ledwie widocznym uniesieniem kącika ust, ale to wystarczyło, żebym poczuła, jak serce zaczyna mi walić jak oszalałe.

W następnym oddechu wsunął ramię wokół mojej talii i przyciągnął ...