Rozdział 155

Z perspektywy Sylvii

Poranne światło sączyło się przez zasłony, kiedy powoli otworzyłam oczy. Cezar wciąż spał obok mnie, jego potężna sylwetka rozluźniona we śnie. Przez chwilę przyglądałam się jego mocnej linii szczęki i tym gęstym, ciemnym rzęsom, których pozazdrościłaby mu niejedna kobieta...