Rozdział 192

POV Autora

Cezar prowadził w ciszy, jedną rękę trzymając na kierownicy, a drugą osłaniając Sylvię jak najcenniejszy skarb. Kciukiem kreślił na jej skórze małe kółka, a każdy delikatny dotyk posyłał przez jej wilczycę falę ukojenia — taką, od której w środku robiło się spokojniej, jak po łyku g...