Rozdział 32

Perspektywa Sylvii

W chwili, gdy Cezar wyszedł, alkoholowa mgła z głowy zniknęła jak ręką odjął. Nocne powietrze było chłodne na mojej rozgrzanej, zaczerwienionej skórze i otrzeźwiło mnie natychmiast.

Pewnie dzwoni do niego ta jego bezcenna pierwsza miłość, żeby go odciągnąć.

No dobra. Co tam...