Rozdział 47

POV Sylvii

Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, kiedy wcześniej mignął mi tamten widok. Ale serio… jak mogłabym pomylić kogoś takiego jak Cezar? Z tak wyrazistymi rysami i aurą człowieka, który wchodzi i od razu „ustawia” całe pomieszczenie, nie da się go tak po prostu zapomnieć.

Myśli pędziły m...