Rozdział 84

Perspektywa Sylvii

Zamarłam w miejscu w tej samej sekundzie, gdy drzwi frontowe się otworzyły — i oto ona stała.

Selene.

No jasne.

Mama stała w progu, uśmiechnięta tak, jakby właśnie znalazła na wycieraczce zziębniętego, dawno zaginionego szczeniaka. A ja tkwiłam za nią jak wryta, każdy m...