Rozdział 4 Klucz do nikąd

Perspektywa Amelii

Stałam na chodniku przed budynkiem, który wyglądał, jakby trzymał się kupy na farbie i modlitwach.

Klucz do kawalerki leżał obco w mojej dłoni — zimny metal, ostre krawędzie, należący do życia, którego nie umiałam uznać za swoje. Po wcześniejszym deszczu w popękanym asfalcie nadal stały kałuże, w których odbijały się neonowe napisy z osiedlowego sklepiku obok.

To miało być to. Mój nowy początek. Tylko że nie potrafiłam zmusić się, żeby wejść do środka.

Za mną zawył klakson. Podskoczyłam, mocniej ściskając rączkę walizki. Ludzie mknęli obok — pary chichoczące do siebie, korpoludki przyklejone do telefonów, nastolatki z słuchawkami — wszyscy „stąd”, jakby miasto miało ich w kieszeni, a mnie nagle nie.

Trzy lata w penthousie Daniela sprawiły, że zapomniałam, jak wygląda normalność.

Telefon zawibrował, a na ekranie mignęło imię Harper.

— Nawet nie waż się myśleć o powrocie do tego dupka — wypaliła Harper, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć. — Jestem trzy przecznice dalej, mam tyle żarcia na wynos, że wykarmiłabym mały batalion, i wino, które jest zdecydowanie za drogie jak na moją wypłatę. Otwórz mi domofonem.

— Jeszcze nie weszłam — przyznałam cicho, głosem jakby nie moim.

— O, skarbie… — w jednej chwili jej ton z bojowego zrobił się miękki. — Już idę. Nie ruszaj się.

Rozłączyła się. Patrzyłam na telefon, potem na wejście do budynku, potem na walizkę z całym moim dobytkiem. Jak ja w ogóle skończyłam w takim miejscu?

Odpowiedź wracała błyskami — nagła śmierć taty, kiedy miałam dziewiętnaście lat, bankructwo, które przyszło zaraz po niej, depresja mamy, cztery lata w trybie „byle przetrwać”, aż Daniel pojawił się jak cud. Tonęłam, a on był tratwą. Tylko że tratwy nie powinny spychać cię z powrotem do wody, kiedy wreszcie łapiesz oddech.

Taksówka zapiszczała oponami i stanęła przy krawężniku. Harper wytoczyła się z niej, obładowana torbami, z lekko roztrzepaną fryzurą pixie, a sprzęt fotograficzny obijał jej się o biodro.

— Dobra, nowa zasada — oznajmiła, maszerując prosto do mnie. — Nie stoimy na dworze i nie ryczymy. Wchodzimy do środka, jemy emocje i planujemy zemstę. Albo pijemy. Najpewniej jedno i drugie.

— Nie ryczę. — Tylko że miałam mokre policzki i obie o tym wiedziałyśmy.

Wyraz twarzy Harper złagodniał. Odstawiła torby i wciągnęła mnie w mocny uścisk, pachnący znajomo, jak dom, którego sama sobie nie umiałam zrobić.

— On jest idiotą — wyszeptała w moje włosy. — Głupim, emocjonalnie niedorozwiniętym idiotą, który cię nie jest wart.

— To czemu tak cholernie boli? — głos mi pękł, jakby coś we mnie nie wytrzymało.

— Bo go kochałaś. Tak naprawdę, na serio. I to nie jest słabość, Mia. Nigdy nie jest.

Harper odsunęła się, chwyciła walizkę jedną ręką, a drugą złapała mnie za nadgarstek.

— No chodź. Zobaczymy tę norę. Może ma „klimat”. „Klimat” to kod na „scandi z miejsca zbrodni”, ale pracujemy z tym, co mamy.

Mieszkanie było gorsze, niż pamiętałam.

Jeden pokój, który jakimś cudem robił za sypialnię, salon i kuchnię naraz. Łazienka wielkości schowka. Okno, które patrzyło prosto w inne okno dziesięć stóp dalej. Ściany były beżowe w taki sposób, który sugerował, że kiedyś — dawno, dawno temu — były białe.

— No dobra — powiedziała Harper z przesadnym entuzjazmem, stawiając torby na mikroskopijnym blacie. — Jest zdecydowanie… przytulnie. Bardzo… minimalistycznie. Tak, ekstremalnie minimalistycznie. Mogłybyśmy być jeszcze bardziej minimalistyczne, ale wtedy byłybyśmy na klatce.

Mimo wszystko prawie się uśmiechnęłam.

Harper zaczęła wyciągać pudełka — tajskie, chińskie, włoskie, jakby nie mogła zdecydować, która kuchnia sklei złamane serce, więc przywiozła wszystkie. Potem poszły butelki wina, prawdziwe kieliszki, absurdalnie eleganckie jak na tę klitkę.

— Siadaj — rozkazała Harper, wskazując futon, który podejrzewałam o bycie też łóżkiem. — Jedz. Mów. Albo nie mów. Ale jedz na pewno.

Usiadłam, a futon jęknął złowieszczo, jakby sam miał dość tego wszystkiego.

Harper podała mi kieliszek wina — czerwonego, ciężkiego, pewnie takiego, co kosztuje więcej niż tygodniowe zakupy w Biedronce.

— Za nowe początki i za dupków, których zostawiłyśmy za sobą.

Brzęknęłam kieliszkiem odruchowo, ale nie napiłam się ani łyka.

— Powiedział, że go hamuję — wyszeptałam, wpatrując się w wino. — Że małżeństwo było pomyłką. Że nie jest pewien, czy kiedykolwiek mnie kochał.

— I ty mu uwierzyłaś?

— Podpisałam papiery, nie?

Szczęka Harper stężała.

— To nie znaczy, że uwierzyłaś. To znaczy, że kochałaś go na tyle, żeby go puścić. Jest różnica.

W końcu podniosłam wzrok.

— Jest?

Siedziałyśmy w ciszy, jedząc letniego pad thaia prosto z pudełek, bo w mieszkaniu nie było jeszcze porządnych talerzy. Absurd tej sytuacji żadnej z nas nie umknął — trzy lata temu ustalałam menu z prywatnymi kucharzami. Teraz jadłam na wynos na futonie trzymającym się kupy na słowo honoru.

— Co teraz? — zapytała w końcu Harper.

— Nie wiem. — Odstawiłam pudełko, apetyt wyparował. — Znaleźć pracę, chyba. Ogarnąć, jak znowu być sobą. Tylko że ja już nawet nie wiem, kto to jest.

— To ta kobieta, która po kryjomu wchodziła po godzinach do biblioteki na kampusie, żeby szkicować w dziale architektury. Która potrafiła mnie rozśmieszyć do łez przy najgorszym reality show. Która miała zdanie, marzenia i całe życie, zanim Daniel Sterling uznał, że jest zbyt ważny na jakąkolwiek normalną, ludzką bliskość.

Ścisnęło mnie w gardle.

— Tamta kobieta jest jak ktoś obcy.

— To ją znowu znajdziemy. — Harper sięgnęła po moją dłoń i ścisnęła ją mocno. — Dzień po dniu. Zaczynając od przeżycia dzisiejszej nocy.

Godziny rozmyły się w jedno — wino, jedzenie, potok komentarzy Harper o każdym koszmarze, jaki wypluły jej aplikacje randkowe. W którymś momencie próbowałyśmy rozłożyć futon do spania, co zajęło czterdzieści minut i o mało nie skończyło się dwoma kontuzjami.

— Wiesz co, na studiach to jakoś szło łatwiej — mruknęła Harper, siłując się z upartym łączeniem stelaża.

— Wszystko było wtedy łatwiejsze.

O północy Harper padła na świeżo złożone łóżko i zasnęła jak kamień, cicho pochrapując. Usiadłam przy oknie, patrząc na miasto, które nagle wydawało się jednocześnie za duże i za małe.

Telefon leżał na parapecie. Wmawiałam sobie, że nie czekam, aż ekran rozbłyśnie jego imieniem. Wmawiałam sobie, że mnie nie obchodzi, czy nie śpi i zastanawia się, czy dotarłam gdzieś bezpiecznie. Wmawiałam sobie wiele rzeczy tamtej nocy — same kłamstwa, jedno za drugim, jak paciorki różańca.

O trzeciej nad ranem telefon w końcu zawibrował. Serce podskoczyło mi żałośnie, desperacko. Złapałam go, z tętnem dudniącym w skroniach.

„Załączono dokumenty finansowe. Proszę zapoznać się i potwierdzić odbiór. — Sterling Legal”

Nie on. Jego prawnik.

Dokumenty opisywały ugodę — hojną, wyliczoną co do grosza, a jednak lodowato bezduszną. Każdy majątek podzielony, każdy drobiazg rozpisany, każda nić naszego małżeństwa sprowadzona do pozycji w tabeli i podpisów. Przewijałam strony, które zamieniały trzy lata miłości w kwoty, rubryki i podziały nieruchomości.

Na dole notatka: „Klient prosi o potwierdzenie nowego adresu do przyszłej korespondencji.” Klient. Nie mój mąż. Nie Daniel. Nawet nie jego imię.

Odłożyłam telefon, dłonie mi drżały. Oparłam czoło o chłodną szybę, patrząc, jak mój oddech zamgla szkło.

Gdzieś po drugiej stronie miasta, w penthousie, który kiedyś był domem, Daniel pewnie już spał. Albo pracował. Albo robił cokolwiek, co robią ludzie bez serca, kiedy już zniszczą kogoś, kto ich kochał.

Światła miasta rozmazały się przez łzy, a ja — Amelia Hart, która straciła ojca, marzenia, a teraz i małżeństwo — w końcu pozwoliłam sobie pęknąć tak, jak wcześniej bałam się najbardziej.