Rozdział 233

Punkt widzenia Elli

Pomogłam mojej matce usiąść w pobliskim fotelu. Opadła na niego z cichym jękiem, jakby powietrze powoli uchodziło z dziurawego balonu. Wydawała się maleć, wszelkie pozory pewności siebie zniknęły w chwili, gdy mój ojciec odszedł.

„On ma rację, wiesz,” wyszeptała, ocierając oczy...