Rozdział 124

Ręka Arthura zastygła na moment w pół ruchu, po czym powoli ją cofnął.

Złapał jej uciekające spojrzenie, a w jego oczach zrobiło się ciemniej, jakby coś niewygodnego mignęło mu prosto przez serce.

– Rozumiem.

Przytaknął neutralnym tonem, chowając tę krótką niezręczność, gdy wstał i sztywno rozcią...